rss | Mapa serwisu | Wybierz / Choose: pl en de ru lt
plPOLISH
en
de
ru
lt

Przypomnij hasło  Przypomnij hasło        Rejestracja  Rejestracja
Promocja JESIENNE WIETRZENIE...
czytaj»
Nowość Deska elewacyjna Cedral produkowana jest z...
czytaj»
pdf Drukuj
Makrolon komorowy

Poliwęglan komorowy

Pobierz cennik


Poliwęglan komorowy

Makrolon komorowy
Pobierz cennik



OPIS I ZASTOSOWANIE

Poliwęglan komorowy

Płyty komorowe z poliwęglanu produkowane są z żywicy poliwęglanowejmetodą koekstruzji. Oferta Plastics Group obejmuje następujące produkty - Makrolon firmy Bayer, Lexan.

Posiadają wiele atrakcyjnych właściwości

  • wysoka termoizolacyjność (U do 1,0 w/m2K)
  • odporność na warunki atmosferyczne
  • odporność na uderzenia
  • wysoka przepuszczalność światła
  • niewielki ciężar
  • duża sztywność
  • zabezpieczenie warstwą anty UV
  • trwałość (10 lat gwarancji)
  • łatwość formowania na zimno i gorąco

Występuje w wersjach specjalnych

  • no Drop - powłoka zapobiegająca skraplaniu
  • IQ relax - zredukowana tansmisja ciepła IR
  • Hail resistance - niemiecki certyfikat odporności na gradobicie

Nnajczęściej spotykane zastosowania to

  • pokrycia i przeszklenia dachów obiektów sportowych, przemysłowych i handlowych
  • klapy dymowe i świetliki
  • zadaszenia pasaży, przystanków, wiat
  • werandy, ogrody zimowe, balkony
  • szklarnie, baseny
  • ściany działowe
  • sufity podwieszane
  • bezpieczne wypełnienia okien i drzwi

 

Uwagi ogólne

  • Dachy z płyt komorowych należy zawsze projektować z pochyleniem co najmniej 5° (ok. 90 mm/m) aby zapewnić spływ wody deszczowej.
  • Płyty poliwęglanowe pozostają stabilne podczas długotrwałej pracy w zakresie temperatur od -40°C do + 120°C.
  • Zabronione jest chodzenie bezpośrednio po płytach. w przypadkach koniecznych (np. podczas montażu) należy stosować deski („łaty”) oparte na co najmniej kilku żeberkach płyty.

Składowanie

  1. Składować płyty na płaskiej powierzchni lub na drewnianych belkach (kantówkach) mąjących powierzchnię nośną o szerokości minimum 100 mm, rozmieszczonych w odstępach nie większych niż 1 m. nie kłaść na rozgrzanych podłożach!
  2. Stos płyt okryć starannie nieprzeźroczystym jasnym materiałem w celu zabezpieczenia przed wiatrem, deszczem i słońcem. Charakterystycznym zjawiskiem towarzyszącym składowaniu wszelkich płyt z tworzyw sztucznych w stosie, w tym również płyt PC, jest występowanie efektu kumulacji ciepła, jeżeli stos zostanie wystawiony na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. W wyniku tego zjawiska temperatura wewnątrz stosu może osiągnąć znaczną wartość, przewyższającą temperaturę mięknienia folii maskującej. W rezultacie może dochodzić do sklejania się płyt ze sobą, a nawet trwałego wnikania folii maskującej w powierzchnię płyt. To ostatnie zjawisko może wystąpić również wtedy, gdy wykonawca, już po zamontowaniu płyt w konstrukcji nośnej będzie zbyt długo zwlekał z całkowitym usunięciem folii maskujących.
  3. Najlepiej jest przechowywać płyty w pomieszczeniu izolowanym od zewnętrznych warunków atmosferycznych.

Obróbka

Cięcie

  • płyty komorowe z poliwęglanu można ciąć piłą tarczową o drobnych zębach lub piłą ręczną prowadzoną pod niewielkim kątem.
  • podczas cięcia płyta musi być podparta możliwie blisko ostrza i należycie unieruchomiona by wyeliminować naprężenia i wibracje.
  • należy usuwać z płyty pył i wióry stosując np. odkurzacz lub sprężone powietrze.
  • otwarte krawędzie, powstałe po rozcięciu płyty, należy zabezpieczyć odpowiednią taśmą samoprzylepną, chroniącą przed wnikaniem do kanalików kurzu i insektów.

Wiercenie

  • otwory w płytach komorowych z poliwęglanu można wiercić za pomocą typowych wierteł krętych do metalu lub wierteł widiowych.
  • podczas wiercenia płyta musi ściśle przylegać do podłoża.
  • nie wolno wiercić otworów bliżej niż 40 mm od brzegu  arkusza (formatki)

Montaż

  1. Do zamontowania płyt komorowych z poliwęglanu można użyć wielu rozmaitych, występujących na rynku systemów mocowania. Na rysunkach zamieszczonych w cenniku przedstawiono zasadnicze sposoby mocowania, jakie umożliwia osprzęt dostępny w Plastics Group. przed montażem należy wszelkie uwagi zawarte w niniejszej instrukcji skonfrontować ze szczegółową instrukcją montażową dotyczącą konkretnie zastosowanego systemu.
  2. Mocowanie płyt komorowych powinno być ostatnią operacją procesu montażu. Konstrukcja nośna winna być wtedy w pełni przygotowana (wszelkie elementy składowe danego systemu na swoich właściwych miejscach; środki zabezpieczające konstrukcję nośną, tzn. impregnaty do drewna lub powłoki ochronne, o ile zostały zastosowane – całkowicie utwardzone).
  3. Dopuszczalne rozstawy podpór zależą od grubości płyty, wielkości obciążenia i sposobu mocowania. przy dobieraniu rozstawu podpór należy korzystać ze szczegółowych wykresów i tabel opracowanych przez producentów płyt (dostępne w Plastics Group).
  4. Nie montować płyt uszkodzonych w transporcie lub w czasie obróbki.
  5. Płyty komorowe typu Makrolon®multi UV posiadają warstwę chroniącą przed UV tylko po jednej stronie. strona ta pokryta jest folią maskującą z licznymi nadrukami (m.in. uwagami na temat składowania, obróbki montażu itp.). Płyty należy montować tą stroną ku górze (na zewnątrz). Folia maskująca po stronie nieodpornej na UV nie posiada nadruków.
  6. Bezpośrednio przed montażem należy oderwać folię maskującą (z obu powierzchni płyty) na odległość około 50 mm od brzegów formatki. Pełnego usunięcia folii maskujących dokonać niezwłocznie po zakończeniu montażu.
  7. Płyty należy instalować tak, aby żeberka przebiegały zgodnie z kierunkiem spadku dachu (płaszczyzna żeberek - pionowa), co zapewni lepsze odprowadzanie kondensatu.
  8. Kanaliki muszą być zabezpieczone przed wnikaniem kurzu i insektów oraz przed nadmiarem wilgoci. Górny brzeg powinien być szczelnie zamknięty: w tym celu stosuje się samoprzylepną nieprzepuszczalną (pełną) taśmę HDPE lub aluminiową o szerokości dopasowanej do grubości płyty. Dolny brzeg płyty zabezpiecza się samoprzylepną taśmą HDPE paroprzepuszczalną o odpowiedniej szerokości). Nie przepuszcza ona kurzu i insektów, pozwala natomiast powietrzu wnikać i uchodzić z kanalików, dzięki czemu następuje wyrównanie zawartości pary wodnej w powietrzu zgromadzonym w kanalikach i powietrzu zewnętrznym. Proces ten nie pogarsza własności izolacyjnych płyty. Opcjonalnie na dolnej krawędzi można również stosować taśmę pełną HDPE. Wybór metody zabezpieczenia należy skonsultować ze specjalistą Plastics Group.
  9. Brzegi płyt umiejscowionych na szczególnych połaciach dachu, takich jak okapy, kalenice i wezgłowia, oprócz zabezpieczenia odpowiednimi taśmami wymagają także zastosowania profilu aluminiowego „F” lub poliwęglanowego „U” i uszczelnienia silikonem.
  10. Należy upewnić się, że uszczelki, środki uszczelniające i inne materiały pomocnicze użyte przy instalacji nie oddziałują szkodliwie na płyty. W razie wątpliwości należy kontaktować się z bezpośrednim dostawcą płyt.
  11. Dostępne w PLASTICS GROUP uszczelki i masy uszczelniające zostały sprawdzone pod kątem zgodności chemicznej z poliwęglanem.
  12. Należy zapewnić właściwą głębokość osadzenia płyty w profilu mocującym (min. 20 mm). Należy pamiętać, żeby co najmniej jedno żeberko było osadzone i zaciśnięte w profilu systemu nośnego.
  13. Z uwagi na rozszerzalność cieplną płyt poliwęglanowych, która jest zazwyczaj inna od pozostałych materiałów występujących w konstrukcji, płyt nie można osadzać ich zbyt ściśle. Instalacja bez wystarczającego luzu może doprowadzić do powstania naprężeń cieplnych i wyboczeń. W praktyce wymagany luz dylatacyjny można ocenić na 3,5 mm na każdy metr długości lub szerokości formatki. Podobnie, aby zapewnić płycie swobodę ruchów dylatacyjnych związanych ze zmianami temperatury podczas eksploatacji, w przypadku arkusza o długości 2000 mm wiercone otwory powinny mieć średnicę co najmniej 6 mm większą od średnicy trzpienia śruby mocującej, a otwory na podkładki grzybkowe - średnicę minimum 18 mm. Każde kolejne 1000 mm długości arkusza wymaga zwiększenia średnicy otworu o dalsze 2,5 mm.
  14. Nie wolno mocować i zaciskać płyt zbyt silnie, gdyż odbierze im to swobodę ruchów termicznych wywierając niekorzystny wpływ na konstrukcję.
  15. Na płatwiach okapowych oraz w miejscach występowania dużych obciążeń wiatrowych konieczne są dodatkowe mocowania. Do tego celu służą podkładki grzybkowe z poliamidu. Również w tym przypadku nie wolno dokręcać śrub zbyt mocno.
  16. Maksymalne wystawanie końca płyty poza płatew okapową powinno wynosić 50 - 60 mm. Zapewni to prawidłowy spływ wody deszczowej do rynny.

Konserwacja

  1. Zalecane jest okresowe czyszczenie płyt podczas eksploatacji.
  2. Do mycia używać letniej wody z dodatkiem łagodnych środków czyszczących stosowanych w gospodarstwie domowym i gąbki.
  3. Nie szorować płyt szczotkami lub ostrymi przedmiotami. Unikać środków ściernych i silnie alkalicznych.
  4. Unikać kontaktu zabezpieczonej przed UV powierzchni płyt z rozpuszczalnikiem butylowym lub alkoholem izopropylowym.
  5. Należy pamiętać, że środki czyszczące i rozpuszczalniki nadające się do czyszczenia poliwęglanu mogą być niebezpieczne dla powierzchni pokrytej warstwą absorbera UV. w przypadku wątpliwości przeprowadzić uprzednio test środka czyszczącego na próbce płyty lub zasięgnąć porady u swego dostawcy.
OBRÓBKA I MONTAŻ

Uwagi ogólne

  • Dachy z płyt komorowych należy zawsze projektować z pochyleniem co najmniej 5° (ok. 90 mm/m) aby zapewnić spływ wody deszczowej.
  • Płyty poliwęglanowe pozostają stabilne podczas długotrwałej pracy w zakresie temperatur od -40°C do + 120°C.
  • Zabronione jest chodzenie bezpośrednio po płytach. w przypadkach koniecznych (np. podczas montażu) należy stosować deski („łaty”) oparte na co najmniej kilku żeberkach płyty.

Składowanie

  1. Składować płyty na płaskiej powierzchni lub na drewnianych belkach (kantówkach) mąjących powierzchnię nośną o szerokości minimum 100 mm, rozmieszczonych w odstępach nie większych niż 1 m. nie kłaść na rozgrzanych podłożach!
  2. Stos płyt okryć starannie nieprzeźroczystym jasnym materiałem w celu zabezpieczenia przed wiatrem, deszczem i słońcem. Charakterystycznym zjawiskiem towarzyszącym składowaniu wszelkich płyt z tworzyw sztucznych w stosie, w tym również płyt PC, jest występowanie efektu kumulacji ciepła, jeżeli stos zostanie wystawiony na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. W wyniku tego zjawiska temperatura wewnątrz stosu może osiągnąć znaczną wartość, przewyższającą temperaturę mięknienia folii maskującej. W rezultacie może dochodzić do sklejania się płyt ze sobą, a nawet trwałego wnikania folii maskującej w powierzchnię płyt. To ostatnie zjawisko może wystąpić również wtedy, gdy wykonawca, już po zamontowaniu płyt w konstrukcji nośnej będzie zbyt długo zwlekał z całkowitym usunięciem folii maskujących.
  3. Najlepiej jest przechowywać płyty w pomieszczeniu izolowanym od zewnętrznych warunków atmosferycznych.

Obróbka

Cięcie

  • płyty komorowe z poliwęglanu można ciąć piłą tarczową o drobnych zębach lub piłą ręczną prowadzoną pod niewielkim kątem.
  • podczas cięcia płyta musi być podparta możliwie blisko ostrza i należycie unieruchomiona by wyeliminować naprężenia i wibracje.
  • należy usuwać z płyty pył i wióry stosując np. odkurzacz lub sprężone powietrze.
  • otwarte krawędzie, powstałe po rozcięciu płyty, należy zabezpieczyć odpowiednią taśmą samoprzylepną, chroniącą przed wnikaniem do kanalików kurzu i insektów.

Wiercenie

  • otwory w płytach komorowych z poliwęglanu można wiercić za pomocą typowych wierteł krętych do metalu lub wierteł widiowych.
  • podczas wiercenia płyta musi ściśle przylegać do podłoża.
  • nie wolno wiercić otworów bliżej niż 40 mm od brzegu  arkusza (formatki)

Montaż

  1. Do zamontowania płyt komorowych z poliwęglanu można użyć wielu rozmaitych, występujących na rynku systemów mocowania. Na rysunkach zamieszczonych w cenniku przedstawiono zasadnicze sposoby mocowania, jakie umożliwia osprzęt dostępny w Plastics Group. przed montażem należy wszelkie uwagi zawarte w niniejszej instrukcji skonfrontować ze szczegółową instrukcją montażową dotyczącą konkretnie zastosowanego systemu.
  2. Mocowanie płyt komorowych powinno być ostatnią operacją procesu montażu. Konstrukcja nośna winna być wtedy w pełni przygotowana (wszelkie elementy składowe danego systemu na swoich właściwych miejscach; środki zabezpieczające konstrukcję nośną, tzn. impregnaty do drewna lub powłoki ochronne, o ile zostały zastosowane – całkowicie utwardzone).
  3. Dopuszczalne rozstawy podpór zależą od grubości płyty, wielkości obciążenia i sposobu mocowania. przy dobieraniu rozstawu podpór należy korzystać ze szczegółowych wykresów i tabel opracowanych przez producentów płyt (dostępne w Plastics Group).
  4. Nie montować płyt uszkodzonych w transporcie lub w czasie obróbki.
  5. Płyty komorowe typu Makrolon®multi UV posiadają warstwę chroniącą przed UV tylko po jednej stronie. strona ta pokryta jest folią maskującą z licznymi nadrukami (m.in. uwagami na temat składowania, obróbki montażu itp.). Płyty należy montować tą stroną ku górze (na zewnątrz). Folia maskująca po stronie nieodpornej na UV nie posiada nadruków.
  6. Bezpośrednio przed montażem należy oderwać folię maskującą (z obu powierzchni płyty) na odległość około 50 mm od brzegów formatki. Pełnego usunięcia folii maskujących dokonać niezwłocznie po zakończeniu montażu.
  7. Płyty należy instalować tak, aby żeberka przebiegały zgodnie z kierunkiem spadku dachu (płaszczyzna żeberek - pionowa), co zapewni lepsze odprowadzanie kondensatu.
  8. Kanaliki muszą być zabezpieczone przed wnikaniem kurzu i insektów oraz przed nadmiarem wilgoci. Górny brzeg powinien być szczelnie zamknięty: w tym celu stosuje się samoprzylepną nieprzepuszczalną (pełną) taśmę HDPE lub aluminiową o szerokości dopasowanej do grubości płyty. Dolny brzeg płyty zabezpiecza się samoprzylepną taśmą HDPE paroprzepuszczalną o odpowiedniej szerokości). Nie przepuszcza ona kurzu i insektów, pozwala natomiast powietrzu wnikać i uchodzić z kanalików, dzięki czemu następuje wyrównanie zawartości pary wodnej w powietrzu zgromadzonym w kanalikach i powietrzu zewnętrznym. Proces ten nie pogarsza własności izolacyjnych płyty. Opcjonalnie na dolnej krawędzi można również stosować taśmę pełną HDPE. Wybór metody zabezpieczenia należy skonsultować ze specjalistą Plastics Group.
  9. Brzegi płyt umiejscowionych na szczególnych połaciach dachu, takich jak okapy, kalenice i wezgłowia, oprócz zabezpieczenia odpowiednimi taśmami wymagają także zastosowania profilu aluminiowego „F” lub poliwęglanowego „U” i uszczelnienia silikonem.
  10. Należy upewnić się, że uszczelki, środki uszczelniające i inne materiały pomocnicze użyte przy instalacji nie oddziałują szkodliwie na płyty. W razie wątpliwości należy kontaktować się z bezpośrednim dostawcą płyt.
  11. Dostępne w PLASTICS GROUP uszczelki i masy uszczelniające zostały sprawdzone pod kątem zgodności chemicznej z poliwęglanem.
  12. Należy zapewnić właściwą głębokość osadzenia płyty w profilu mocującym (min. 20 mm). Należy pamiętać, żeby co najmniej jedno żeberko było osadzone i zaciśnięte w profilu systemu nośnego.
  13. Z uwagi na rozszerzalność cieplną płyt poliwęglanowych, która jest zazwyczaj inna od pozostałych materiałów występujących w konstrukcji, płyt nie można osadzać ich zbyt ściśle. Instalacja bez wystarczającego luzu może doprowadzić do powstania naprężeń cieplnych i wyboczeń. W praktyce wymagany luz dylatacyjny można ocenić na 3,5 mm na każdy metr długości lub szerokości formatki. Podobnie, aby zapewnić płycie swobodę ruchów dylatacyjnych związanych ze zmianami temperatury podczas eksploatacji, w przypadku arkusza o długości 2000 mm wiercone otwory powinny mieć średnicę co najmniej 6 mm większą od średnicy trzpienia śruby mocującej, a otwory na podkładki grzybkowe - średnicę minimum 18 mm. Każde kolejne 1000 mm długości arkusza wymaga zwiększenia średnicy otworu o dalsze 2,5 mm.
  14. Nie wolno mocować i zaciskać płyt zbyt silnie, gdyż odbierze im to swobodę ruchów termicznych wywierając niekorzystny wpływ na konstrukcję.
  15. Na płatwiach okapowych oraz w miejscach występowania dużych obciążeń wiatrowych konieczne są dodatkowe mocowania. Do tego celu służą podkładki grzybkowe z poliamidu. Również w tym przypadku nie wolno dokręcać śrub zbyt mocno.
  16. Maksymalne wystawanie końca płyty poza płatew okapową powinno wynosić 50 - 60 mm. Zapewni to prawidłowy spływ wody deszczowej do rynny.

Konserwacja

  1. Zalecane jest okresowe czyszczenie płyt podczas eksploatacji.
  2. Do mycia używać letniej wody z dodatkiem łagodnych środków czyszczących stosowanych w gospodarstwie domowym i gąbki.
  3. Nie szorować płyt szczotkami lub ostrymi przedmiotami. Unikać środków ściernych i silnie alkalicznych.
  4. Unikać kontaktu zabezpieczonej przed UV powierzchni płyt z rozpuszczalnikiem butylowym lub alkoholem izopropylowym.
  5. Należy pamiętać, że środki czyszczące i rozpuszczalniki nadające się do czyszczenia poliwęglanu mogą być niebezpieczne dla powierzchni pokrytej warstwą absorbera UV. w przypadku wątpliwości przeprowadzić uprzednio test środka czyszczącego na próbce płyty lub zasięgnąć porady u swego dostawcy.

OPIS I ZASTOSOWANIE DANE TECHNICZNE OBRÓBKA I MONTAŻ GALERIA

Poliwęglan komorowy

Płyty komorowe z poliwęglanu produkowane są z żywicy poliwęglanowejmetodą koekstruzji. Oferta Plastics Group obejmuje następujące produkty - Makrolon firmy Bayer, Lexan.

Posiadają wiele atrakcyjnych właściwości

  • wysoka termoizolacyjność (U do 1,0 w/m2K)
  • odporność na warunki atmosferyczne
  • odporność na uderzenia
  • wysoka przepuszczalność światła
  • niewielki ciężar
  • duża sztywność
  • zabezpieczenie warstwą anty UV
  • trwałość (10 lat gwarancji)
  • łatwość formowania na zimno i gorąco

Występuje w wersjach specjalnych

  • no Drop - powłoka zapobiegająca skraplaniu
  • IQ relax - zredukowana tansmisja ciepła IR
  • Hail resistance - niemiecki certyfikat odporności na gradobicie

Nnajczęściej spotykane zastosowania to

  • pokrycia i przeszklenia dachów obiektów sportowych, przemysłowych i handlowych
  • klapy dymowe i świetliki
  • zadaszenia pasaży, przystanków, wiat
  • werandy, ogrody zimowe, balkony
  • szklarnie, baseny
  • ściany działowe
  • sufity podwieszane
  • bezpieczne wypełnienia okien i drzwi

 

Dane techniczne

 Własności Opis Norma Wartość
Własności
fizyczne
Gęstość
Współczynnik załamania światła
Absorpcja wody, 24 godz., 23°C
Przemakalność (grubość 1 mm)
DIN 53449
DIN 53491
DIN 53495
DIN 53122
1,2 g/cm3
1,58
0,36 %
1,58 g/m2
Własności mechaniczne Umowna granica plastyczności
Wytrzymałość na rozciąganie
Wydłużenie odpowiadające umownej granicy
plastyczności
Wydłużenie do zerwania
Moduł sprężystości
Udarność z karbem
Udarność dla płyt komorowych
- grubość do 4,5 mm
- grubość od 6 mm

DIN 53455
DIN 53455
DIN 53455

DIN 53455
DIN 53457
DIN 53453
Test Gardnera

> 60 MPa
>70 MPa

6 - 8 %
>100 %
>2300 MPa
>30 kJ/m2

> 21 Nm
> 27 Nm

Własności cieplne Temperatura mięknienia Vicata ‘B’
Temperatura trwałości kształtu (obciążenie
1,82 MPa)
Współczynnik liniowej rozszerzalności cieplnej
Przewodność cieplna
Maksymalna temperatura pracy - bez obciążenia
- praca ciągła
- praca krótkotrwała
DIN 53460
ASTM D648

DIN 53752
DIN 52612
145 - 150°C
135 - 140°C

6,7 x 10/ K
0,21 W/(m x K)

100°C
135°C
Przepuszczalność
światła
Płyty bezbarwne
Płyty brązowe
Płyty opalowe
Od 79 % do 54 % w zależności od grubości i struktury
Od 61 % do 34 % w zależności od grubości i struktury
Od 77 % do 28 % w zależności od grubości i struktury

 

Uwagi ogólne

  • Dachy z płyt komorowych należy zawsze projektować z pochyleniem co najmniej 5° (ok. 90 mm/m) aby zapewnić spływ wody deszczowej.
  • Płyty poliwęglanowe pozostają stabilne podczas długotrwałej pracy w zakresie temperatur od -40°C do + 120°C.
  • Zabronione jest chodzenie bezpośrednio po płytach. w przypadkach koniecznych (np. podczas montażu) należy stosować deski („łaty”) oparte na co najmniej kilku żeberkach płyty.

Składowanie

  1. Składować płyty na płaskiej powierzchni lub na drewnianych belkach (kantówkach) mąjących powierzchnię nośną o szerokości minimum 100 mm, rozmieszczonych w odstępach nie większych niż 1 m. nie kłaść na rozgrzanych podłożach!
  2. Stos płyt okryć starannie nieprzeźroczystym jasnym materiałem w celu zabezpieczenia przed wiatrem, deszczem i słońcem. Charakterystycznym zjawiskiem towarzyszącym składowaniu wszelkich płyt z tworzyw sztucznych w stosie, w tym również płyt PC, jest występowanie efektu kumulacji ciepła, jeżeli stos zostanie wystawiony na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. W wyniku tego zjawiska temperatura wewnątrz stosu może osiągnąć znaczną wartość, przewyższającą temperaturę mięknienia folii maskującej. W rezultacie może dochodzić do sklejania się płyt ze sobą, a nawet trwałego wnikania folii maskującej w powierzchnię płyt. To ostatnie zjawisko może wystąpić również wtedy, gdy wykonawca, już po zamontowaniu płyt w konstrukcji nośnej będzie zbyt długo zwlekał z całkowitym usunięciem folii maskujących.
  3. Najlepiej jest przechowywać płyty w pomieszczeniu izolowanym od zewnętrznych warunków atmosferycznych.

Obróbka

Cięcie

  • płyty komorowe z poliwęglanu można ciąć piłą tarczową o drobnych zębach lub piłą ręczną prowadzoną pod niewielkim kątem.
  • podczas cięcia płyta musi być podparta możliwie blisko ostrza i należycie unieruchomiona by wyeliminować naprężenia i wibracje.
  • należy usuwać z płyty pył i wióry stosując np. odkurzacz lub sprężone powietrze.
  • otwarte krawędzie, powstałe po rozcięciu płyty, należy zabezpieczyć odpowiednią taśmą samoprzylepną, chroniącą przed wnikaniem do kanalików kurzu i insektów.

Wiercenie

  • otwory w płytach komorowych z poliwęglanu można wiercić za pomocą typowych wierteł krętych do metalu lub wierteł widiowych.
  • podczas wiercenia płyta musi ściśle przylegać do podłoża.
  • nie wolno wiercić otworów bliżej niż 40 mm od brzegu  arkusza (formatki)

Montaż

  1. Do zamontowania płyt komorowych z poliwęglanu można użyć wielu rozmaitych, występujących na rynku systemów mocowania. Na rysunkach zamieszczonych w cenniku przedstawiono zasadnicze sposoby mocowania, jakie umożliwia osprzęt dostępny w Plastics Group. przed montażem należy wszelkie uwagi zawarte w niniejszej instrukcji skonfrontować ze szczegółową instrukcją montażową dotyczącą konkretnie zastosowanego systemu.
  2. Mocowanie płyt komorowych powinno być ostatnią operacją procesu montażu. Konstrukcja nośna winna być wtedy w pełni przygotowana (wszelkie elementy składowe danego systemu na swoich właściwych miejscach; środki zabezpieczające konstrukcję nośną, tzn. impregnaty do drewna lub powłoki ochronne, o ile zostały zastosowane – całkowicie utwardzone).
  3. Dopuszczalne rozstawy podpór zależą od grubości płyty, wielkości obciążenia i sposobu mocowania. przy dobieraniu rozstawu podpór należy korzystać ze szczegółowych wykresów i tabel opracowanych przez producentów płyt (dostępne w Plastics Group).
  4. Nie montować płyt uszkodzonych w transporcie lub w czasie obróbki.
  5. Płyty komorowe typu Makrolon®multi UV posiadają warstwę chroniącą przed UV tylko po jednej stronie. strona ta pokryta jest folią maskującą z licznymi nadrukami (m.in. uwagami na temat składowania, obróbki montażu itp.). Płyty należy montować tą stroną ku górze (na zewnątrz). Folia maskująca po stronie nieodpornej na UV nie posiada nadruków.
  6. Bezpośrednio przed montażem należy oderwać folię maskującą (z obu powierzchni płyty) na odległość około 50 mm od brzegów formatki. Pełnego usunięcia folii maskujących dokonać niezwłocznie po zakończeniu montażu.
  7. Płyty należy instalować tak, aby żeberka przebiegały zgodnie z kierunkiem spadku dachu (płaszczyzna żeberek - pionowa), co zapewni lepsze odprowadzanie kondensatu.
  8. Kanaliki muszą być zabezpieczone przed wnikaniem kurzu i insektów oraz przed nadmiarem wilgoci. Górny brzeg powinien być szczelnie zamknięty: w tym celu stosuje się samoprzylepną nieprzepuszczalną (pełną) taśmę HDPE lub aluminiową o szerokości dopasowanej do grubości płyty. Dolny brzeg płyty zabezpiecza się samoprzylepną taśmą HDPE paroprzepuszczalną o odpowiedniej szerokości). Nie przepuszcza ona kurzu i insektów, pozwala natomiast powietrzu wnikać i uchodzić z kanalików, dzięki czemu następuje wyrównanie zawartości pary wodnej w powietrzu zgromadzonym w kanalikach i powietrzu zewnętrznym. Proces ten nie pogarsza własności izolacyjnych płyty. Opcjonalnie na dolnej krawędzi można również stosować taśmę pełną HDPE. Wybór metody zabezpieczenia należy skonsultować ze specjalistą Plastics Group.
  9. Brzegi płyt umiejscowionych na szczególnych połaciach dachu, takich jak okapy, kalenice i wezgłowia, oprócz zabezpieczenia odpowiednimi taśmami wymagają także zastosowania profilu aluminiowego „F” lub poliwęglanowego „U” i uszczelnienia silikonem.
  10. Należy upewnić się, że uszczelki, środki uszczelniające i inne materiały pomocnicze użyte przy instalacji nie oddziałują szkodliwie na płyty. W razie wątpliwości należy kontaktować się z bezpośrednim dostawcą płyt.
  11. Dostępne w PLASTICS GROUP uszczelki i masy uszczelniające zostały sprawdzone pod kątem zgodności chemicznej z poliwęglanem.
  12. Należy zapewnić właściwą głębokość osadzenia płyty w profilu mocującym (min. 20 mm). Należy pamiętać, żeby co najmniej jedno żeberko było osadzone i zaciśnięte w profilu systemu nośnego.
  13. Z uwagi na rozszerzalność cieplną płyt poliwęglanowych, która jest zazwyczaj inna od pozostałych materiałów występujących w konstrukcji, płyt nie można osadzać ich zbyt ściśle. Instalacja bez wystarczającego luzu może doprowadzić do powstania naprężeń cieplnych i wyboczeń. W praktyce wymagany luz dylatacyjny można ocenić na 3,5 mm na każdy metr długości lub szerokości formatki. Podobnie, aby zapewnić płycie swobodę ruchów dylatacyjnych związanych ze zmianami temperatury podczas eksploatacji, w przypadku arkusza o długości 2000 mm wiercone otwory powinny mieć średnicę co najmniej 6 mm większą od średnicy trzpienia śruby mocującej, a otwory na podkładki grzybkowe - średnicę minimum 18 mm. Każde kolejne 1000 mm długości arkusza wymaga zwiększenia średnicy otworu o dalsze 2,5 mm.
  14. Nie wolno mocować i zaciskać płyt zbyt silnie, gdyż odbierze im to swobodę ruchów termicznych wywierając niekorzystny wpływ na konstrukcję.
  15. Na płatwiach okapowych oraz w miejscach występowania dużych obciążeń wiatrowych konieczne są dodatkowe mocowania. Do tego celu służą podkładki grzybkowe z poliamidu. Również w tym przypadku nie wolno dokręcać śrub zbyt mocno.
  16. Maksymalne wystawanie końca płyty poza płatew okapową powinno wynosić 50 - 60 mm. Zapewni to prawidłowy spływ wody deszczowej do rynny.

Konserwacja

  1. Zalecane jest okresowe czyszczenie płyt podczas eksploatacji.
  2. Do mycia używać letniej wody z dodatkiem łagodnych środków czyszczących stosowanych w gospodarstwie domowym i gąbki.
  3. Nie szorować płyt szczotkami lub ostrymi przedmiotami. Unikać środków ściernych i silnie alkalicznych.
  4. Unikać kontaktu zabezpieczonej przed UV powierzchni płyt z rozpuszczalnikiem butylowym lub alkoholem izopropylowym.
  5. Należy pamiętać, że środki czyszczące i rozpuszczalniki nadające się do czyszczenia poliwęglanu mogą być niebezpieczne dla powierzchni pokrytej warstwą absorbera UV. w przypadku wątpliwości przeprowadzić uprzednio test środka czyszczącego na próbce płyty lub zasięgnąć porady u swego dostawcy.

Makrolon komorowy
Makrolon komorowy
Makrolon - zastosowanie
Makrolon - zastosowanie


Makrolon - zastosowanie
Makrolon - zastosowanie
Mocowanie płyt komorowych
Mocowanie płyt komorowych


Mocowanie płyt komorowych
Mocowanie płyt komorowych
Mocowanie płyt komorowych
Mocowanie płyt komorowych


Makrolon przekrój 2 ścianki 6
Makrolon przekrój 2 ścianki 8
Makrolon przekrój 2 ścianki 10
Makrolon przekrój 3 ścianki 10_2


Makrolon przekrój 3 ścianki 16
Makrolon przekrój 3 ścianki x
Makrolon przekrój 5 ścianki 20
Makrolon przekrój 6 ścianek 2 fala